… στο café bar “Slam” του Αγίου Νικολάου.
Μετά από μία μέρα δουλειάς και έντασης, από το να πέσεις στο κρεβάτι για την επόμενη δύσκολη μέρα, χρησιμεύει να πιεις κανα δύο ποτάκια, να δεις λίγο κόσμο και να τα πεις με έναν φίλο. Χτες ειδικά στον Άγιο Νικόλαο γινόταν το αδιαχώρητο, τόσα χρόνια ξέρω πως έτσι και πιάσουν οι ζέστες όλοι κατεβαίνουν στην παραλία, τι στο καλό έγινε χτες και όλοι ήταν μαζεμένοι εκεί πάνω ουδείς γνωρίζει.
Καθόμαστε λοιπόν ο φίλος μου και εγώ Slam, μίας και ήταν αρκετά χαλαρά ώστε να ηρεμίσουμε και να τα πούμε (αλλά και να τα πιούμε 
) περιμένουμε περιμένουμε κανείς από το Service στον ορίζοντα. Εγώ είχα αρχίσει να τα παίρνω.
Κάποια στιγμή στα 5 λεπτά και αφού είχα ήδη κάνει ένα τσιγάρο εμφανίζετε ένας μεσήλικος τυπάς, παρκάρει ακριβώς μπροστά από το αυτόματο πάρκινγκ (κολλητά με το Slam) βγαίνει κλειδώνει και κάθετε ακριβώς απέναντι από εμάς, η κοπέλα του Service σε 3 δευτερόλεπτα του έχει φέρει το νερό και σε 1,5 λεπτό την παραγγελία. Ο κολλητός μου να κουνάει χέρια πόδια, να φωνάζει “κοπελιά”, “με συγχωρείς” και τα ρέστα. Ε εντάξει, τα μάζεψα και έφυγα παρά τις προτροπές του να καθίσουμε και να περιμένουμε κι άλλο.
Με συγχωρείτε, θα παρακαλάω την κάθε καφετέρια να έρθει να δώσω παραγγελία; Υπάρχουν 200 στο βόλο, πολύ απλά ακόμα μία καφετέρια τρώει ένα μεγάλο άκυρο από μένα κα την παρέα μου.
Τα συγχαρητήρια μου λοιπόν, προς την διεύθυνση του Slam, κρίμα, γιατί ως “Σκηνικό” ήταν από τα πιο συχνά στέκια.
Ετικέτες: Άγιος Νικόλαος, άκυρο, slam cafe
